Familizm i bliskość interpersonalna a relacja opieki dorosłego dziecka wobec matki z chorobą nowotworową

Abstrakt

Wstęp: Choroba nowotworowa rodzica stanowi silny stresor destabilizujący funkcjonowanie struktury i dynamiki całej rodziny. Coraz częściej można zauważyć, że młodzi dorośli pełnią nieformalne role opiekuńcze wobec starzejących się i chorujących rodziców, jednocześnie łącząc obowiązki edukacyjne, zawodowe i rozwojowe. Niektóre z psychologicznych zmiennych, takie jak familizm oraz bliskość interpersonalna, mogą odgrywać znaczącą rolę w kształtowaniu tego rodzaju relacji opieki.

Cel: Celem badania było określenie, czy wymiary familizmu oraz bliskość interpersonalna pozwalają przewidywać typ relacji opieki dorosłego dziecka wobec chorującej na nowotwór piersi matki, a także porównanie nasilenia tych zmiennych w grupach młodych dorosłych różniących się stanem zdrowia matki.

Metoda: W badaniu uczestniczyło 200 młodych dorosłych, z których połowa miała matkę chorującą na nowotwór piersi. W pomiarze psychologicznym zastosowano trzy narzędzia psychologiczne: Jednowymiarową Skalę Bliskości Interpersonalnej, Skalę Familizmu, Skalę Typów Opieki nad Starzejącymi się Rodzicami oraz ankietę socjodemograficzną.

Wyniki: Młodzi dorośli, których matka chorowała na nowotwór piersi deklarowali wyższe nasilenie bliskości interpersonalnej oraz wyższe wyniki na większości wymiarów wartości rodzinnych, przy jednocześnie niższych wynikach w zakresie relacji opieki. Bliskość interpersonalna okazała się negatywnym wskaźnikiem relacji opieki w obu grupach młodych dorosłych, choć w grupie osób z chorą matką miała największe znaczenie dla relacji opieki afektywnej. Przekonanie o konieczności realizowania zobowiązań rodzinnych stanowiło negatywny wskaźnik relacji opiekuńczej w grupie osób z chorą matką. Natomiast zmienna religia stanowiła pozytywny wskaźnik relacji opieki o charakterze instrumentalnym.